İstanbul un en ağır kışını geçirdiği seneydi, yazdan kalma bir gün havalar erken kararmaya başlamamış henüz . . sonbahar mevsimi bir hüzün taşır kesesinde kanguru misali ve bundandır eylülde doğanların gözlerindeki buğu.! 1987 de daha İzmir in kurtuluş törenleri başlamadan sabah 5 gibi elime bir kalem vermiş annem hadi demiş aç gözlerini yazmaya başla hikâyeni

Her 9eylül de kutlamışlar devam ettirdiğim hikâyemi ve bir gün bir bakmışlar aradan tam 20 yıl geçmiş 30 lu yaşların iç geçirerek hatırladıkları o bahar ...

ben şimdi annemin verdiği kalemle devam ediyorum hikayemi yazmaya her geçen gün bir şey daha öğrenerek yeni bir tat tadarak bazen ağzım yanarak bazen tadı damağımda kalarak verilen görevi yerine getirmeye çalışıyorum

aslında hiç sevmedim sorumluluk almayı başkaları konuşsun ben dinleyeyim istedim onlar oynasın ben izleyeyim onlar başarsın ben alkışlayayım

yok sınırlı değildi hayallerim

hayattan hep alacaklıydım ben hep hayaller kurardım çapımca hatta bazen abartırdım mevzuu

ama bazen hayat küçüğüm demene aldırmıyor

senden büyük herkes soruyor "sen ne yaşadın ki?" ama herkesin bir ağırlığı var bir yerde

sahip olduklarından yitirdiği yitirirken acı çektikleri acı çektirenleri aşk verenleri aşkına aşk vermeyenleri.

Aşk insanoğlunun yüzyıllardır derman bulamadığı bir ağrıydı çoğu zaman ya da eşi benzeri olmayan bir mutluluk hali

Evet küçüktük biz çok yara almamıştık dizlerimiz çok kanamamıştı belki de sadece nefes nefese kalmış yorgun çocuklardık

ben büyüdükçe farkettim annemin yazmamı istediği hikayede aşkın büyük bir ağırlığı vardı buna göre yaşamalıydım tadında bırakmalıydım acıyı ama yinede bulutlara çıkmalıydım aşkın ön ayak olduğu bir masalda

Karşıma çıkınca aşk unuttum yüksekten korktuğumu ne kadar çok şeyi unutturduğunu hatırladım sonra

Kafa yormadım daha fazla aşk için belli ki karışıktı anlam aradıkça anlamsızlaşan bir oyundu

Oyundu diyorum da bakmayın siz yinede kuralı yoktu bir anlıktı her şey bir göz açıp kapama anı kadar kısaydı ve bir o hayatta olduğuna dair kesin bir gösterge

Bazıları şanslıydı bu kanıtta bazıları şanssız

Ama sonucu vardı mutlu ya da mutsuz bir son herkes için hazırlanmıştı

İlk aşk ilk acı ilk adımdan sonra biraz daha farklılaştı her şey hayat yeni yeni sürprizler sunuyordu daha büyüdüğünden emin olmayan bana

ilk düşündüğünde süper gelen yeni bir fikri vardı tek başına yaşamak

Yaşamak güzeldi belki tek başına olunca eğlenceli bile olabilirdi

Annemin verdiği kalemi cebime iliştirdim ve yola koyuldum insanlar tanıyacak hikâyeler öğrenecektim heyecan vericiydi

\\Daha önce hiç görmediğim şehirler varmış benim ismini bile duymadığım semtler  hiç yolumun düşmeyeceği caddeler ve en kötüsü daha önce hiç girmediğim çıkmaz sokaklar

Hepsini deneyecektim hem de korkmadan elimde kalemim gördüğüm her şeyi yazıyordum tanıdığım herkesi

çıkamadığım bütün  sokakların adlarını ezberliyordum maksat ders çıkartmak

Annem bir şeyler öğreneyim diye göndermişti beni buraya ve ben annemin tahmin edemeyeceği kadar çok şey öğrenmiştim hala da öğreniyordum

Şimdi yorgun bir çocuk ve umutlu bir yetişkin olmanın verdiği garip bir hisle yorulmamayı öğrenmeye hevesli  bir şekilde annemin doğar doğmaz elime tutuşturduğu  kalemle gurur duyulacak bir hikaye yazmaya  devam ediyorum kah el yazısıyla kah titreyen elimden ötürü çirkince yazılan bir hikaye

Elimde boyalar var benim herkesin yaptığı gibi bende harfleri yan yana getirip ifade özgürlüğümü kullanıyorum ortaya çıkanı boyayınca farklıymış gibi görünüyor sayfama resimler yapıyorum güzel görünüyor yaptığım cümlelerimle hayatımı süslemek(!) aslında

Bir sizi süslemiyorum hepiniz su gibi . . sanırım bu yüzden  Feridun düzağaç'a söz düşüyor;

“tanıdıklarımın çok azını tanımadıklarımın hepsini seviyorum.”

                                                                                                                                       ösqe .!  28-07-‘07